پنج‌تن آل عبا

پَنج‌تَن (پنج تن آل عبا) اصطلاحی‌ست که شیعه‌های فارسی زبان برای نامیدن محمد، علی، فاطمه زهرا، حسن بن علی و حسین بن علی بکار می‌برند.

فرد نخست پیامبر اسلام است، فاطمه دختر او و علی پسرعمو و داماد (و به اعتقاد شیعیان جانشین) او و حسن و حسین نیز نوه‌های محمد و دو فرزند علی از امامان (پیشوایان) مذهب شیعه هستند.

منشاء این اصطلاح آیه تطهیر و حدیث کساء است. بعضی معتقد هستند تعداد پنج تنی (پنج تن آل عبا) که در حدیث کساء آمده‌است عبارت‌اند از علی، فاطمه، حسن و حسین و زینب. زیرا شخص محمد قبل از نزول آیه مطهر بوده و مستثنی می‌باشد.

=== ریشه اصطلاح از دیدگاه تاریخی ===

به بگفته فرانسیس پیتر، استاد بازنشسته دانشگاه نیویورک در رشته اسلام و خاور میانه شناسی، در پیش از اسلام و در اوایل اسلام، اهل بیت لقب قریش بود و منظور بیت همان خانه کعبه در مکه بود. این کاربرد بعدها تحت شعاع تعبیری قرار گرفت که باری سیاسی داشت و در مورد آیه ۳۳ سی و سومین سوره قران(احزاب) نقل می شد. سرچشمه این تعبیر بعد از کشته شدن عثمان و اوایل دوران اموی، همزمان با شروع رقابت خاندان اموی و علی بر سر خلافت است. در تعبیر فوق منظور از اهل بیت خانواده پیامبر و بطور خاص علی، فاطمه، حسن و حسین است. بگفته پیتر، بدنبال این تعبیر احادیثی به نقل از محمد در مورد این آیه رواج یافت از جمله حدیث پنج تن آل عبا.

== منابع ==

* اهل بیت و امامت

درج دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.