وندیداد

وندیداد مصحف واژهٔ وی‌دیوداد به معنی قانون ضد دیو است. وندیداد یکی از نسک‌های پنج‌گانهٔ اوستای امروزی است و بیشتر به احکام خشک فقهی (شامل مسائل بهداشتی و آیینی) می‌پردازد لیکن به قول جلیل دوستخواه «[وندیداد]-به رغم ظاهر خشک و قهرآمیز پاره‌هایی از آن و ناخوشایند نمودن برخی از آداب و رسوم بیان شده در آن-گنچ شایگانی‌است از ریشه‌دارترین و بنیادی‌ترین بن-مایه‌های اساطیر و فرهنگ ایرانیان».. در اوستای ساسانی که ۲۱ نسک بوده، وندیداد نسک نوزدهم بوده‌است. عده‌ای معتقدند که محتوای وندیداد بازتاب‌دهندهٔ آیین‌های مغان ماد است و از این لحاظ با سایر قسمت‌های اوستا تفاوت می‌کند.

بسیاری از زرتشتیان امروز محتوای وندیداد را در تعارض با گاهان دانسته و گرچه برای آن اهمیت تاریخی-اسطوره‌شناختی قایل‌اند آن را قابل استناد دینی نمی‌دانند.

وندیداد شامل ۲۲ فرگرد (فصل) است.

== نمونه‌ای از احکام وندیداد ==

* فرگرد سیزدهم بند هشتم

کسی که از این سگ ها بکشد که از سگ های نگاهبان گله، نگاهبان ده، ولگرد و تربیت شده باشد، خروش کند ایشان را از این گناه، وای و فغان کند روان-او [هنگامی که] برود برای فراسوی-پهنه جهان [دیگر]، هم چون یک گرگ که شیون و دردی دارد، در دورافتاده ترین جای جنگل.[کسی که سگ نگهبان یا سگ گله یا سگ نگاهبان ده یا سگ ولگرد یا سگ شکاری و تربیت شده را بکشد، روان او از این گناه خروش کند و وای و فغان کند، هنگامی که به جهان پسین برود، به مانند گرگی از درد در جنگلی مهیب و ترسناک گرفتار شده باشد.]

== پانویس ==

== منابع ==

درج دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *